Słowa pomagają

Dziękujemy dziennikarzom, którzy wspierają nas i pomagają trafić z informacją do czytelników. Mamy dowody na to, że słowo pisane ma ogromną moc.

Słyszała: niech się pani cieszy, że syn oddycha samodzielnie. „W Wiktorze zobaczyłam Janka”

Milena Oszczepalińska, 28 stycznia 2026, kobieta.onet.pl

Mając czterech synów, w tym jednego niepełnosprawnego, zostali rodzicami zastępczymi dla chorego Wiktorka. — Gdy do nas przyszedł, był „dzieckiem idealnym”. Nie płakał, wciąż się uśmiechał, niczego nie oczekiwał, nie nawoływał — mówi Onetowi Joanna. Chłopiec od urodzenia nie mógł liczyć, że mama albo tata przybiegną na jego kwilenie, bo ich nie było. Nauczył się więc milczeć. Teraz gdy się go odłoży, płacze i wyciąga ręce. Czuje się bezpiecznie.

Przyszedł na świat w 27. tygodniu ciąży, ważył zaledwie 900 g i mierzył 37 cm. Był tak maleńki i kruchy, że strach było brać go na ręce. Ale i tak troskliwych ramion rodziców nie było w pobliżu. Wiktorek po narodzinach został sam w szpitalu i przebywał tam przez 4,5 pierwszych miesięcy życia. Bez czułego głosu mamy, bez dającej bezpieczeństwo dłoni taty. W inkubatorze, podłączony do aparatury.

Później „domem” Wiktorka stał się Interwencyjny Ośrodek Preadopcyjny Tuli Luli prowadzony przez Fundację Gajusz. Nie mógł przebywać w nim jednak na stałe.

Wiktorek miał uregulowaną sytuację prawną, niestety przez jego problemy zdrowotne zabrakło chętnych do adopcji. Gdyby nie udało się znaleźć rodziny zastępczej, musiałby trafić do domu dziecka.

I w końcu cud, na który czekała fundacja, wydarzył się — Wiktorek otrzymał nie tylko bezpieczny dom i rodziców zastępczych, lecz także czworo przybranego rodzeństwa.

Zeskanuj kod, aby przeczytać cały artykuł

Jak przekazać 1,5% podatku?