Onkologia dziecięca

To tu, na pediatrycznym oddziale onkologicznym łódzkiego szpitala przy ulicy Spornej, narodziła się nasza fundacja. Była zima 1997 r. Siedmiomiesięczny Gajusz walczył o życie. Wydawało się, że przegrywa. Jego mama obiecała Sile Najwyższej, że jeśli jej synek przeżyje, ona będzie pomagała chorym i osamotnionym dzieciom.

Wiedziała, że takie wsparcie jest potrzebne. Będąc w szpitalu, obserwowała cierpienie dwuletniej „oddziałowej sąsiadki”, która chorowała na białaczkę. Z bólu wbijała paznokcie w skórę czarnowłosej salowej, która czasami ją odwiedzała. Umarła samotnie kilka dni przed Bożym Narodzeniem.

Niedługo po zawarciu “paktu”, po wielomiesięcznej, ciężkiej chorobie Gajusza, stało się coś niewytłumaczalnego. Zamiast kolejnej trudnej rozmowy z lekarzem na temat złych rokowań, jego mama oglądała prawidłowe wyniki badań. Powiedziano jej, żeby się nie cieszyła, bo choroby nie znikają. Jednak po kilku tygodniach owo zniknięcie stało się faktem. Pani doktor, robiąc wypis ze szpitala, uśmiechnęła się i powiedziała: „Medycyna uczy pokory”.

Na oddziałach onkologicznych codziennie toczy się walka. Szanse na zwycięstwo są ogromne – ponad 70% pacjentów wygrywa. Ale bywa, że pobyt w szpitalu trwa wiele miesięcy, a nawet lat. Dlatego zatrudniamy psychologów, którzy codziennie nieodpłatnie udzielają wsparcia rodzinom. Prowadzimy zajęcia edukacyjne, arteterapeutyczne i rozwijające pasje. Praca specjalistów zatrudnionych na oddziałach onkologicznych każdego roku kosztuje prawie 400 000 zł. 

Spełniamy marzenia

• Dominik pragnął polatać helikopterem – zrobił to z policjantami. 
• Dla młodych artystów, Patryka i Maćka, kupiliśmy profesjonalny sprzęt do malowania. 
• Monika chciała studiować astronomię. Zorganizowaliśmy dla niej korepetycje z wykładowcą Politechniki Łódzkiej. Niestety zmarła i nie zdążyła dostać się na uczelnię.
• Dominik jest sparaliżowany i od wielu miesięcy mieszka w izolatce szpitalnej. Marzył o konsoli, bo granie to jedyna dostępna dla niego rozrywka. 
• Klaudia i Wiktoria pragnęły mieć piękne, naturalnie wyglądające peruki. Pomogliśmy im w zdobyciu cudownych włosów na czas choroby. 
• Daniel bardzo chciał poznać piłkarzy Widzewa. Zorganizowaliśmy spotkanie. Chłopak zmarł krótko po nim. 

Jak pomagamy?

Nasz zespół pracowników i wolontariuszy każdego dnia dba o dobre samopoczucie małych pacjentów i ich rodzin. Podnosimy na duchu i wypełniamy czas ciekawymi przeżyciami, bo nuda potrafi bardziej doskwierać niż choroba. Jak to robimy?

• Zatrudniamy zespół psychologów, by żadne dziecko ze swoim strachem nie zostało samo. W zeszłym roku przeznaczyliśmy na ten cel 171 798.11 zł
• Prowadzimy zajęcia plastyczne (malujemy, kleimy, tworzymy) i muzykoterapię, bo dźwięki mają ogromną moc. Całoroczna terapia przez sztukę to ponad 25 000 zł i setki godzin zaangażowania wolontariuszy.
• Na oddziały onkologiczne zapraszamy Edka, lalkę terapeutyczną. To przyjaciel, któremu maluchy powierzają największe sekrety – nawet takie, o których nie rozmawiają z rodzicami i psychologiem. To rozmowy o bólu, strachu, nadziei, a czasem zwyczajna zabawa pozwalająca zapomnieć o troskach. Uśmiech Edka ma uzdrawiającą moc.
• Mobilne przedszkole dociera do każdego łóżeczka. Doświadczony pedagog uczy przez zabawę, rozpędzając szpitalną nudę. Kilka miesięcy w życiu przedszkolaka to wieczność. Bardzo ważne, by choroba nie zatrzymała jego rozwoju.
• Wieczorami świetlicę przemieniamy w kino. Wolontariusze przynoszą najfajniejsze filmy, robią popcorn i zaczyna się seans przerywany salwami śmiechu.
• Organizujemy wakacyjne wyjazdy rehabilitacyjne. Całe rodziny odzyskują siły na łonie natury. Wielomiesięczne leczenie mocno obciąża psychicznie i fizycznie. Trzeba po nim dobrze wypocząć.
• Pomagamy materialnie, gdy sytuacja rodziny się pogarsza. Choroba onkologiczna dziecka najczęściej oznacza dla jednego z rodziców konieczność rezygnacji z pracy. Koszty leczenia, rehabilitacji czy transportów powodują, że czasami zaczyna brakować pieniędzy na inne ważne potrzeby. Jeśli rodzina jest wyjątkowo uboga, organizujemy żywność, środki czystości i pielęgnacyjne.
• Każdej rodzinie pomagamy w zindywidualizowany sposób. Nie mamy schematów postępowania – podążamy za ich wyjątkowymi potrzebami. Rodzinie Marcela pomogliśmy w zdobyciu i wyremontowaniu mieszkania, które otrzymali od miasta. Rodzinie Michałka pomogliśmy zorganizować wyjazd na leczenie w Paryżu. Pojechała z nimi wolontariuszka, a na miejscu zadbaliśmy o wsparcie grupy tłumaczy z Polski.
• Gdy leczenie lub rehabilitacja nie są finansowane z NFZ, pomagamy gromadzić fundusze. Czasami to nawet setki tysięcy złotych. Na terapię i wsparcie chłopca z nowotworem twarzy zebraliśmy 96 531,95 zł. Droga terapia poprawiła komfort jego życia. Towarzyszyliśmy mu do ostatnich chwil.
• Szkolimy wolontariuszy, a oni towarzysząc w chorobie, stają się przyjaciółmi. Organizują zabawy, czytają książki, spełniają marzenia. Wspierają także rodziców, dla których szpital stał się domem, choć przecież wcale tego nie chcieli.
• Rak nie wybiera. Czasami trafia na rodzinę, która nie ma samochodu. I jak wówczas dojechać do szpitala oddalonego o 60 czy nawet 100 kilometrów od domu? Dzieci chore onkologicznie nie mogą korzystać z transportu publicznego. Ich odporność jest na tyle słaba, że każdy kontakt z wirusem stanowi śmiertelne zagrożenie. Wówczas do akcji wkraczają wolontariusze – dowożą małych pacjentów i ich rodziny na szpitalne leczenie.
• Hucznie świętujemy z małych i dużych okazji. Urodziny pacjenta to zawsze wielki dzień. Jest tort, wymarzone prezenty i miliony uścisków. Dzień Dziecka, Dzień Matki i Ojca, Boże Narodzenie – to doskonały pretekst do wesołej imprezy!
• Prowadzimy kampanie społeczne dotyczące opieki nad dziećmi chorymi onkologicznie. Propagujemy wiedzę na temat leczenia, rehabilitacji i skutków długotrwałych chorób u dzieci.
• Wspieramy rodzeństwa naszych podopiecznych – to zbyt mali bohaterowie na samodzielne przeżywanie walki o zdrowie siostry czy brata.
• Dzieciom, które pokonały nowotwór, pomagamy w powrocie do życia sprzed choroby. Wiele miesięcy, czasem nawet lat, spędzonych w szpitalu, bardzo odmieniło ich codzienność. Bez specjalistycznego wsparcia niektórzy sobie nie poradzą. Dla nich powstał Program OKNO.
• Gdy rodzina tego potrzebuje, pomagamy załatwić formalności po śmierci dziecka.
• Wyposażamy oddziały onkologiczne w potrzebne sprzęty: klimatyzatory, konsole do gier, wiatraki, sprzęt grający. 
• Doceniamy personel medyczny, pamiętając o nich na co dzień i od święta.
  

Projekt finansowany przez

Oddział onkologiczny w liczbach – 2025 rok

• 125 rodziny objętych wsparciem 
• 2111 godziny pracy psychologów 
• 360 godzin zabaw artystycznych 
• 180 godzin zabaw z Edkiem (lalką terapeutyczną)
• 240 godzin dla melomanów 
• 480 spotkań z przedszkolakami 
• 600 godzin zaangażowania pracowników socjalnych

Nasi podopieczni

Patryk

Patryk miał dziewięć lat, gdy lekarze postawili mu diagnozę. Pierwsze objawy pojawiły się krótko przed feriami zimowymi w III klasie podstawówki.  

– Każdy jedzie do szpitala z nadzieją. My też myśleliśmy, że to, co widzimy na korytarzu, nie będzie nas dotyczyć. A gdy przychodzi diagnoza, to nagle trzeba podjąć działania i nie można załamać rąk – wspomina jego tata, Mariusz Wysmyk. Gdy Patryk był z mamą w szpitalach, w domu z tatą zostawała jego młodsza siostra, trzyletnia wówczas Agatka. – Nie rozumiała, dlaczego nagle z dnia na dzień mama zniknęła z domu i zabrała ze sobą jej brata, a ją zostawiła – komentuje mama. 

Patryk był dzieckiem uzdolnionym manualnie, więc realizował się twórczo podczas warsztatów plastycznych prowadzonych na szpitalnym oddziale przez Gosię Kanię, fundacyjną wolontariuszkę. Z czasem zaczął mu jednak doskwierać brak kolegów ze szkoły. Spotykał się jedynie z nauczycielami w domu.  

Pasja do malowania i rysowania przerodziła się w zainteresowanie programami graficznymi. Dlatego wybrał technikum informatyczne. Ale znów nie zdążył tam nawet pójść i zaczął od indywidualnej nauki. Nie miał jak poznać swojej nowej klasy. – Nie mógł też uczyć się samodzielności, bo gdy miał słabe wyniki morfologii, to siedział głównie w domu. 

Do IV klasy Patryk stacjonarnie już nie wrócił. Boże Narodzenie 2024 spędzili wszyscy razem w domu. Efekty po immunoterapii były już dużo mniej wyraźne niż poprzednio, a styczniowe badania pokazały, że przerzuty są w wielu miejscach: na miednicy, w kręgosłupie i kościach nogi. Patryk był coraz słabszy. Już nie regenerował się tak łatwo jak na początku choroby. 

– To wtedy przeżyłam najtrudniejszą rozmowę w całym moim życiu. Lekarze z Barcelony powiedzieli, że więcej leczenia już nie będzie, bo organizm Patryka przestał sobie z nim radzić – mówi jego mama. 

Patryk zdecydował, że chce wrócić do domu. A ponieważ ból się nasilał, to już w Barcelonie dostał morfinę. Wiosną 2025 r. Patryk wrócił już na stałe do domu w Piotrkowie. I od razu został pacjentem naszego hospicjum domowego. – Sam chciał podejść do matury, choć nikt z nas go do tego nie namawiał. Żyliśmy dniem dzisiejszym – wspomina pani Grażyna.  

Patryk zmarł 3 lipca, pięć dni przed wynikami matur. Odebrał je ze szkoły jego tata. Prawie wszystkie egzaminy napisał bardzo dobrze, na ponad 80 i 90 proc. 

Poznaj całą historię.

Patryk

Patryk miał dziewięć lat, gdy lekarze postawili mu diagnozę.

Iga

Gdy pojawiły się pierwsze objawy, Iga miała niecałe 2 latka. Gorączka, bóle brzucha i złe samopoczucie powracały, ale lekarze uspokajali, że to typowe infekcje przyniesione ze żłobka. Jednak intuicja pani Emilii, mamy Igi, podpowiadała, że to coś poważnego.

– To był ranek 4 lipca, a po południu już znaliśmy diagnozę: białaczka limfoblastyczna. Następnego dnia podano jej chemię – wspomina mama. Rodzice nie zdążyli pogodzić się z nową rzeczywistością, a już musieli oddać dziecko w ręce lekarzy i w pełni im zaufać, jak bogom.

Po tygodniu dowiedzieli się, że to białaczka limfoblastyczna typu B, a po miesiącu znali wyniki badań genetycznych. – Na szczęście Iga miała dobrze rokującą mutację, więc już wtedy wiedziałam, że jest duża szansa, że wyjdziemy z tego cało. Ale sam początek leczenia to był szok – opowiada Pani Emilia.

Intensywna „chemia” sprawiła, że Iga straciła władzę w nogach i musiała na nowo uczyć się chodzić. Niektóre wlewy poparzyły śluzówki w jamie ustnej, przełyku i w dalszych odcinkach układu pokarmowego. Od poparzeń miała nadżerki w ustach i przez kilka dni nie mogła jeść. A gdy siedziała na nocniku, to krzyczała z bólu. Przez dziewięć miesięcy mieszkała w szpitalu z mamą. W tym czasie wsparciem byli nasi psycholodzy i wolontariusze, którzy pomagali zarówno Idze, jak i jej mamie.

W marcu 2023 r. intensywna terapia dobiegła końca i Iga wróciła do domu. Dziś już zachowuje się jak zdrowe dziecko – biega, skacze i marzy…

Iga

Gdy pojawiły się pierwsze objawy, Iga miała niecałe 2 latka.

Kajetan

Latem 2021 r. 5-letni Kajtek zaczął gorączkować. Pediatra zleciła morfologię i natychmiast skierowała go do szpitala. Poziom hemoglobiny był skrajnie niski, więc od razu zrobiono transfuzję krwi.

Początkowo lekarze myśleli, że to sepsa lub pocovidowy PIMS. – Przy trzeciej hospitalizacji poprosiłam o przeniesienie do szpitala na Sporną, bo wiedziałam, że tam specjalizują się w hematologii. Lekarze od razu byli pewni, że to białaczka. Ordynatorka oddziału wyjaśniła mi, że w tej całej rosyjskiej ruletce wylosowaliśmy najbardziej łagodną postać, typową dla wieku dziecięcego.

Standardowa chemioterapia na Kajtka nie zadziałała. Nie wyglądało to dobrze. Aż 93 proc. szpiku zajęły komórki nowotworowe. Był pierwszym dzieckiem w Polsce, któremu przyznano Blincyto na tak wczesnym etapie leczenia. Bo zwykle stosuje się je dopiero przed przeszczepem albo przy wznowie. Po kilku cyklach wrócił do standardowego leczenia, które mocno go obciążyło.

Chwilami miał tak ogromny apetyt, że płakał z głodu po kolejnej dokładce zupy, a później nagle nie jadł nic przez 12 dni. Podobnie było z emocjami. Śmiał się i płakał naprzemiennie. Z powodu dziur w kościach „wygryzionych” przez nowotwór groziła mu osteoporoza. Ze słabości nie mógł się podnieść z łóżka i dojść do toalety. Ale ponoć i tak miał dużo mniej skutków ubocznych niż inne dzieci.  W grudniu 2022 r. Kajetan zakończył intensywne leczenie w szpitalu. Od tego czasu przyjmował przez dziewięć miesięcy „chemię” doustną, a co jakiś czas także podawaną prosto do kręgosłupa. Teraz przychodzi do szpitala już tylko na badania kontrolne.

Kajetan

Latem 2021 r. 5-letni Kajtek zaczął gorączkować.

Materiały dodatkowe

Poradnik „O!Choroba”

Potrzebujesz pomocy?

Zespół specjalistów Fundacji Gajusz jest dla Ciebie – na każdy ból, strach, łzę, niepewność. Skontaktuj się z nami, by uzyskać profesjonalną pomoc.

Zespół, który wspiera Onkobohaterów – bo dzieciństwo trwa tu i teraz

Oddział onkologiczny to miejsce, w którym narodziła się nasza fundacja. To tu o życie walczył mały Gajusz. Od 1998 roku wspieramy pacjentów leczących się w łódzkim szpitalu przy ulicy Spornej. Wiemy, jak trudne są chwile spędzone w jego murach i jaka niepewność towarzyszy rodzinom podczas nierównej walki z chorobą. 

Dlatego zapewniamy wsparcie zespołu psychologów, którzy codziennie służą swoją wiedzą i doświadczeniem. Rozmowy dają ujście emocjom i pozwalają lepiej znieść leczenie. Ta praca kosztowała w zeszłym roku 164 888,74 zł.

Na oddziałach są też edukatorzy i terapeuci – prowadzą zajęcia przedszkolne, arteterapeutyczne, pomagają rozwijać pasje. Naszym wyjątkowym pracownikiem jest Edek – lalka terapeutyczna, która odwiedza najmłodszych pacjentów i pomaga im radzić sobie z trudami codzienności. Zwierzają mu się często z najskrytszych sekretów, którymi czasem nie dzielą się nawet z rodzicami czy psychologami. Rodziny wspierają także pracownicy socjalni, którzy spełniają marzenia, organizują urodzinowe imprezy czy przewozy do szpitala.

Praca specjalistów zatrudnionych na oddziałach onkologicznych każdego roku kosztuje ponad 300 000 zł. Nie wyobrażamy sobie, by kiedyś mogło ich zabraknąć! Przekaż darowiznę i pomóż Onkobohaterom. Bo dzieciństwo trwa tu i teraz.

• Wesprzyj dzieci w trakcie leczenia onkologicznego!

  Gdy słowo “nowotwór” przerywa beztroskie dzieciństwo, cała rodzina potrzebuje wsparcia i otuchy, by przejść przez czas leczenia. Od 1998 r. jesteśmy na dziecięcych oddziałach onkologicznych. Zapewniamy pomoc psychologiczną, mnóstwo dobrej zabawy, a nawet przedszkole, które dociera do szpitalnych łóżeczek. Chorym dzieciom i ich opiekunom wypełniamy czas mnóstwem pięknych wspomnień. Bo dzieciństwo trwa tu i teraz! Wesprzyj zbiórkę i spraw, by Twoje wsparcie pomogło dzieciom oderwać się od niełatwej codzienności na oddziale.

  Podarowaliście już 22149 zł z 50000 zł

  255 osób wsparło tę zbiórkę

  Wesprzyj dzieci w trakcie leczenia onkologicznego!

  55 zł 79 zł

  Jak pomaga Twoja darowizna? Wspieram zbiórkę

  ImięNazwiskoE-mailTelefonKwota (w PLN)Opis zbiórki

  Klikając „Wpłacam” oświadczam, że zapoznałem/am się z Obowiązek Informacyjny oraz wyrażam zgodę na Politykę Prywatności i wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych.Informujemy, że dane Pana/Pani przekazane Fundacji Gajusz, 93-271 Łódź, ul. gen. J. Dąbrowskiego 87 w momencie dokonywania przelewu na wskazany rachunek bankowy tytułem dokonania darowizny na rzecz Fundacji Gajusz będą przetwarzane dla potrzeb niezbędnych do rozliczenia dokonanej darowizny, a także do przypomnienia o rozpoczętej transakcji, jeśli nie zostanie ona dokończona. Dane osobowe będą przetwarzane w zgodzie z przepisami Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych). Został Pan/Pani poinformowany/a, że podanie danych jest dobrowolne, jednak nie podanie ich uniemożliwi dokonanie transakcji. Ma Pan/Pani prawo dostępu do danych mojego, żądania ich poprawiania oraz usunięcia. Pana/Pani dane osobowe będą przetwarzane przez okres wymagany przepisami prawa lub okres nie dłuższy niż 7 lat. Pana/Pani dane osobowe będą mogły być przetwarzane przez okres przedawnienia roszczeń związanych z darowizną. Pana/Pani dane osobowe mogą być powierzane partnerom w celu realizacji rozliczenia dokonanej darowizny.
  Mam świadomość, że podanie danych jest dobrowolne i uwarunkowane wyrażeniem niniejszej zgody. Mam świadomość, że wycofanie niniejszej zgody oraz żądanie usunięcia danych osobowych z bazy danych Fundacji GAJUSZ skutkuje niemożnością realizacji obciążenia rachunku.

  Wyrażam zgodę na otrzymywanie newslettera i informacji dotyczących działalności od Fundacji Gajusz. Pełna treść znajduje się tutaj.Zgoda jest dobrowolna. Mam prawo cofnąć zgodę w każdym czasie (dane przetwarzane są do czasu cofnięcia zgody). Mam prawo dostępu do danych, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, prawo sprzeciwu, prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego lub przeniesienia danych i swoje prawa mogę zrealizować kontaktując się z Fundacją pod adresem [email protected]. Administratorem Pana/Pani danych jest Fundacja Gajusz z siedzibą w Łodzi (93-271) przy ulicy gen. Jarosława Dąbrowskiego 87. Dane osobowe będą przetwarzane w zgodzie z przepisami RODO. Wpłacam

  Cofnij

„Gdy dzieci czują się źle, to instynktownie chcą leżeć i nic nie robić. Wtedy ważne tematy to to, że je boli i że nie mogą podnieść głowy po punkcji. Ale gdy tylko poczują się lepiej, to znów chcą zachowywać się jak zwykłe dzieci. Bawić się, grać, rysować, wygłupiać. Dlatego tak ważne jest to, co wiele osób może uznać za banalne: zajęcia przedszkolne, arteterapia, spotkania z wolontariuszami. Dzięki nim doświadczają normalności”.

Bogna Kędzierska, psychoonkolog, dyrektor ds. wsparcia psychologicznego i psychoterapii